Ik blijf toch ff in dezelfde sfeer hangen met bloggen... Ik heb namelijk op de dag van mijn lange log het Flevo-jubileum-boekje binnengekregen en guess what... mijn verhaal staat erin... je zou bijna denken dat er iemand daarboven is die mij wat wil zeggen ofzo ;-)
Op dit moment drukt dit verhaal dus niet mijn gevoel uit, maar ik vond het heel interessant om het te lezen (al heb ik het zelf geschreven), omdat ik dat toen dus inderdaad op deze manier heb ervaren. En het is eigenlijk wel een leuke samenvatting van mijn geloofsleven tot een bepaald punt... Maar goed, genoeg geluld.
”Laatst hadden we het bij de Jeugdgroep van de kerk (de baptistengemeente, even voor de duidelijkheid) over "The art of connecting". Het idee was dat je niet zomaar allemaal mensen moest gaan overdonderen met het verhaal van Jezus, maar dat je moet zorgen dat het verhaal van jou en het verhaal van de ander dichter bij elkaar komen. Vervolgens moesten we over ons eigen verhaal gaan nadenken en het in grote lijnen opschrijven. Toen pas besefte ik wat Flevo eigenlijk voor invloed op mijn leven had gehad:
Van mijn geboorte tot mijn 12e was mijn geloofsleven eigenlijk stabiel, ik werd christelijk opgevoed en maakte me er allemaal niet zo druk om. Rond mijn twaalfde ging ik over het geloof nadenken en ik kwam toen tot de conclusie dat God niets anders was dan een gedachte, een gedachte waardoor mensen mooie - of juist slechte dingen gingen doen.
In diezelfde periode ontstonden in Nederland problemen met Pim Fortuin en later Theo van Gogh. Omdat ik voornamelijk met mensen uit de omliggende dorpen omging, kreeg ik veel te maken met racisme. Uiteindelijk ging ik zelf ook rascistisch denken: in het begin vond ik alleen dat allochtonen beter moesten integreren, maar niet veel later liep ik met Holland-vlaggetjes op mijn tas en jas rond. Het scheelde niet veel of er had een Lonsdale-logootje op mijn trui geprijkt…
Toen ik 15 was (2005), hadden mijn denkbeelden wel zo'n beetje het dieptepunt bereikt. Ik had zelfs wilde plannen om Pim Fortuin op te volgen! Toen ging er vanuit onze (PKN)kerk een groepje naar het Flevo Festival toe. Ik had er leuke verhalen over gehoord en ik wilde heel graag mee. Gelukkig kón ik deze keer ook mee en ik genoot enorm van alles wat ik daar meemaakte. Het laatste concert, de afsluiting op de zaterdagavond, was de Newsboys. Eén van hun laatste nummers was "Blessed be Your Name" en iedereen stak z'n handen in de lucht. Eigenlijk durfde ik niet mee te doen, ik schaamde me tegenover de groep waarmee ik was, maar de drang was te sterk en op een gegeven moment stak ik mijn armen allebei hoog in de lucht. Ik sloot mijn ogen en in eerste instantie voelde ik een heleboel liefde, een enorme golf van liefde. Tranen sprongen in mijn ogen en ik begon God te vertellen hoeveel ik van Hem hield. Meteen daarna voelde ik weer een golf van emotie, maar deze keer kwam het van mijzelf. Ik schaamde me kapot tegenover God dat ik zo racistisch was geweest, "Heb je naaste lief als jezelf" was bij mij ver te zoeken geweest die tijd. Ik vroeg God of Hij me wilde vergeven en weer voelde ik die enorme Liefde op me afkomen.
Toen ik thuis kwam was het eerste dat ik deed de vlaggetjes van mijn jas en tas afrukken, ik moest er niks meer van hebben!”
Noot van de redactie: Op Flevo 2006 en ook in een doopdienst daarna werd Jeroen diep door God geraakt en heeft echt de keuze voor Hem kunnen maken. “Ik weet dat ik nog lang niet altijd de juiste weg neem, maar ik doe m'n best en ik weet dat ik bij God altijd overnieuw mag beginnen.”
Laatste reacties